خیلی حال میدهد که با سرعت هشتاد کیلومتر در ساعت که داری هفت صبح به سر کارت میروی به سرت بزند که مستقیم بروی به شمال و ساعت دو ظهر زنگ بزنی به نارنج که من انزلی هستم و او بگوید خوش بگذرد یعنی یک کارهایی بکنی که خودت را هم غافلگیر کنی چه برسد به شوهر خواهرهایت که هیچ وقت نتوانستهاند در ذهن دو دو تا چهارتایشان هضمت کنند یا همین دیروز ساعت ده صبح که باغدا گل را در بلوک دوازده وادی رحمت ردیف هفده بغل آبخوری طلایی به خاک سپردی به سرت بزند که بروی سراغ ایاز و باهم بروید ویلای برادر ایاز در یوش بلده و نرسیده به عوارضی تبریز زنجان به نارنج اس ام اس بزنی که من قاطی کرده ام و چند روز نیستم و نارنج برایت بنویسد قربانت بروم داداش مواظب خودت باش و آن وقت... هر قدر شوهر خواهرهایت ساعت یک ظهر در غذاخوری حاج علی و پسران و ساعت سه تا پنج عصر در مسجد کلانتر دنبالت بگردند پیدایت نکنند و در مراسم ختم هر چه خواستند مردم باغمیشه و اصناف و کسبه محله کلانتر و فک و فامیل دور و نزدیک و دوستان و آشنایان که زحمت کشیده اند تشریف آوردهاند در دلشان یا بلند بلند پشت سرت بگویند و تو... تا سه راهی تاکستان با

سلام. دارم برای تبریز 2018 داستان می نویسم. در این داستان من یک نقاش هستم. در کارت بانکی ام دویست و هشتاد هزار تومن پول دارم. با شهرداری قرارداد بسته ام روی دیوارهای شهر نقاشی بکشم. پدرم یک اسب سفید داشت که خال خالی بود. و یک گاری. می رفت از اسبه ریز، ماسه می آورد. نان خشک هم می خرید و به جایش سنگ نمک می فروخت. تللی می گوید شامش را که خورد رفت خوابید و صبح که دیگر بیدار نشد. تللی مادرم است. الان زن مردی است که خانه اش بالای قله است. مردی که سرطان دارد و تللی دو سال است که می گوید همین فردا پس فردا عمرش را می دهد به شما و بیمه اش می ماند برای او. همه تابلوهایم را ا